Jongeren praten over kanker

WAAROM NAAR HET TOON HERMANS HUIS?

Ton Meisen (45) schrijft:
24 januari jongstleden is mijn vrouw en maatje Viviane (47) overleden.
Ook zij is ten prooi gevallen aan die kl....kanker.
Ik zal u in het kort proberen uit te leggen wat het Toon Hermans Huis voor ons heeft betekent.
Vanaf de eerste klachten gaat het ontzettend snel. Onderzoek na onderzoek, aandacht, diagnoses, “als het maar geen kanker is”, moe, ontzettend moe en dan ineens de definitieve uitslag, KANKER!

Onze wereld stortte in elkaar, huilen, boos, wat boos, kwaad, ontzettend kwaad, onbegrip en vragen, zoveel vragen.

Je staat buiten het hospitaal en kijkt elkaar aan. Wat nu. Iedereen binnen is ontzettend aardig maar nu sta je buiten met z’n tweetjes en dan ben je echt alleen nog maar met z’n tweetjes.
Wij hadden ervoor gekozen om de hele wereld mee te laten lezen hoe het met ons en met name Viviane ging. Email is hier zo’n goed medium voor. Al onze vrienden waren op de hoogte van ons reilen en zeilen. Sommigen konden er niet mee omgaan en haakten af.
Anderen kwamen erbij, maar onze vragen bleven, nog steeds zo ontzettend veel vragen.

Ik heb het geluk gehad dat ik in een sportclubje zat samen met Mart Martens. Deze hebben wij wel honderduit gevraagd en zijn uiteindelijk bij het Toon Hermans Huis terecht gekomen.
Wat een fijne mensen, wat een warme deken, wat een begrip, wat een antwoorden, wat een uitingen van verdriet maar we hebben ook gelachen.
Wij zijn samen op de ‘creatieve’ tour gegaan en hebben, onder deskundige begeleiding, ons verhaal mogen doen en aan de hand hiervan onze gevoelens op papier geuit.
Met verf, kleurpotloden, in woord of zelfs met onze handen in de klei. Alles is mogelijk als jij je verhaal maar kwijt kan. In Sittard was dit Femke. Ongelooflijk wat is zij een kei in het vertalen van gevoelens. Zij kon ons, en mij nu nog steeds, in de juiste richting sturen zodat er tussen ons steeds minder vragen waren.
Ook de gesprekken met de sociaal psycholoog hebben mij, er weer uit geholpen. De tips en handvaten zijn zo ontzettend bruikbaar voor de situatie waarin je dan verkeerd. Deze mensen hebben zo’n schat aan ervaring dat het zo fijn is dat ze die met je kunnen delen. Vooral de vrijwilligers die je als eerste opvangen, je op je gemak stellen en je je verhaal laten doen. Wat een kanjers.

Ik hoop dat ik u heb laten lezen en een beetje heb laten voelen wat wij gevonden hebben in dat Toon Hermans Huis. Familie en vrienden zijn, vooral in hele moeilijke periodes, zo ontzettend belangrijk en voor ons zijn de mensen van het Toon Hermans Huis ook familie geworden.

Marloes Haagmans (15) en ikzelf zijn op dit moment een jongeren contact groep op poten aan het zetten. Jongeren met kanker en hun vrienden of jongeren die iemand verloren hebben aan kanker zijn ook in het Toon Hermans Huis van harte welkom. Ook jullie moeten je verhaal kwijt kunnen.
Ongedwongen sfeer, goede muziek en gezellig kletsen over je scooter, je school, je vrienden en/of vriendinnen en misschien ook wel over die kl…. kanker.
Bel even over de openingstijden met het Toon Hermans Huis Sittard, tel.: 046 4516474, of loop na school gewoon even binnen, Paardestraat 31, 6131 HB te Sittard.

Gewoon doen, niet zeuren.

Tot dan,

Ton Meisen, ook namens Marloes

KANKER ZET DE WERELD OP ZIJN KOP!

Marlous Haagmans en Ton Meisen zetten zich in voor jongeren!

Iedereen kent het Toon Hermans Huis in Sittard: een uitvalsbasis en steunpilaar voor mensen met kanker, betrokkenen en hun naasten. Alleen jongeren weten de weg nog niet voldoende te vinden naar het Open Huis. Daarom richten Marlous Haagmans (ex-leukemiepatiënte) en Ton Meisen (lid van de Jansse Bagge Band en begin dit jaar zijn vrouw verloren aan kanker) een jongerengroep op. De groep is speciaal bedoeld voor diegenen die te maken hebben met kanker in hun vrienden of kennissen kring, of zelf aan kanker lijden. Een plek waar jongeren tot rust kunnen komen en kunnen praten over alledaagse dingen…

Hoe beleef je een periode van ziek zijn?
Marlous: "Ik was echt heel ziek. Ik ben een half jaar in Nijmegen opgenomen geweest en heb vijf maanden zware chemokuren gehad. Ik werd letterlijk doorgespoeld. Het is een periode vol tranen, angst, pijn, verdriet, zorgen maar ook met blijdschap. Het is heel heftig als je dit meemaakt. De familieband wordt hierdoor heel erg hecht. Het klinkt misschien raar, maar ik heb van deze periode geleerd, ben ouder geworden. Ik maak me niet meer druk om alledaagse beslommeringen en kleine akkefietjes. Door de chemokuren heb ik nu last van concentratieproblemen en ben soms wat vergeetachtig. Maar ach, als dat alles is?"

Ton, je partner was ziek. Wat doet dat met je?
"Mijn vrouw Viviane had baarmoederhalskanker. Tijdens het ziekteproces en daarna, heb ik veel steun gehad aan het Toon Hermans Huis. Maar ook natuurlijk van vrienden en familie. Daarnaast heeft de muziek me er letterlijk doorheen gesleept. Door de optredens moest ik wel! Ik kon gewoonweg niet thuisblijven! Op dit moment kan ik zeggen dat ik een gevoelsmens ben geworden. Ik laat mijn emoties toe!"

Hoe zijn jullie tot het idee gekomen om een jongerengroep op te richten?
Ton: "Door het afscheidsfeest van Mart Martens - voorzitter van het Toon Hermans Huis - zijn we met elkaar in contact gekomen. De moeder van Marlous is directeur van het Toon Hermans Huis. Zij stelde me aan haar dochter voor. Ik kende Marlous toen al van de L1 Tv-serie, welke tijdens haar ziekteproces was opgenomen. Dat is me toen bijgebleven. Tijdens de ontmoeting vertelde ze wat ze tijdens haar eigen ziekteproces gemist had: een jongerengroep. Waar je gewoon jezelf kan zijn, praten over alledaagse dingen. Soms over kanker, maar soms ook niet. Waar je samen erop uit kan gaan, leuke dingen kan doen. Het idee van een jongerengroep was geboren!"

Wat willen jullie met de jongerengroep bereiken?
"We willen gewoon kunnen chillen", aldus Marlous. "Muziek luisteren, leuke dingen doen. Erop uit, op vakantiekamp, wandelen of naar een pretpark. In het Toon Hermans Huis krijgen jongeren een eigen plekje. Waar gelachen kan worden, maar ook kan worden gehuild. Waar je je kunt ontspannen en op je gemak voelt. Immers: iedereen heeft steun aan elkaar en je bent weer voor even 'gewoon'.

Hebben jullie suggesties voor de lezers van Zorgbelang?
Ton: "Geloof nooit een arts of specialist dat je geen pijn zult hebben. Ze kunnen beter tegen de patiënten zeggen dat ze zoveel mogelijk zullen helpen bij het bestrijden van de pijn. Dat is veel eerlijker. Tevens vraag ik aan artsen of ze menselijker willen zijn naar de patiënten toe. Het bericht wordt heel zakelijk gebracht. Zij denken dan alweer aan hun volgende patiënt. Maar het zijn mensen, die tegenover hen zitten. Mensen, waarvan de wereld in elkaar stort en voor heel even ophoudt te bestaan! Daarnaast wil ik meegeven dat je altijd een second opinion moet aanvragen, als je het niet vertrouwt. Het is je eigen lijf, waarover je beslist zelf mag beslissen. Blijf vooral positief denken: dat geeft een heleboel energie en kracht!" "Ik roep jongeren op om zich aan te melden", aldus Marlous. "In de jongerengroep kun je immers je verhaal kwijt, kun je jezelf zijn. Want kanker zet je hele leven op zijn kop!"

Het volgende artikel is uit Dagblad de Limburger in is geschreven door Maaike Brems.

KLETSEN OVER KANKER OP KLEURIGE ZITZAKKEN

De Toon Hermans Huizen zijn al jaren een grote steun voor mensen met kanker, hun naasten en nabestaanden. Nu ervaren jongeren de weg naar deze open huizen nog als een gigantische stap. Marlous Haagmans (15) en Ton Meisen (45) uit Geleen brengen daar binnenkort verandering in.

Graffiti op de muren, een vette muziekinstallatie en knusse, kleurige zitzakken. Als Marlous Haagmans en Ton Meisen carte blanche krijgen van het Sittardse Toon Hermans Huis, weten ze al precies hoe hun 'jongerenlokaal' er zal uitzien. Nu oogt de ruimte nog maagdelijk wit en is ze nog oubollig aangekleed. Haagmans en Meisen hopen echter dat ze 'hun' jongeren op 16 november dankzij een kleine sponsoring in een hippe kamer kunnen verwelkomen.

'Hun' jongeren zijn vijftien- tot vijfentwintigjarigen die aan kanker lijden of er via familie of vrienden mee in aanraking zijn gekomen. Het tweetal wil hen de kans bieden om met andere jongeren te praten, die in dezelfde situatie verkeren. Totnogtoe heeft het Toon Hermans Huis de reputatie enkel toegankelijk te zijn voor oudere volwassenen. Haagmans beaamt dat.

Sinds haar moeder directeur is van het Toon Hermans Huis aan de Paardestraat komt ze er regelmatig over de vloer. Maar de maanden dat ze aan leukemie leed en de tijd nadien heeft ze naar eigen zeggen nooit geweten dat ook jongeren welkom zijn bij het open huis. Vandaar dat ze nu ook degene is die het idee heeft gelanceerd.

,,Ik wil een jongerengroep die onderling kan kletsen over kanker of juist niet. Een gezellige groep van mensen die je begrijpen en geen overbodige vragen stellen'', legt ze uit. ,,Bijna niemand weet dat jongeren hier terecht kunnen. Zelfs mijn ouders wisten dat toen nog niet.'' Meisen voegt toe dat zelfs uit een onderzoekje onder jongeren is gebleken. ,,De meesten wisten niet eens dat het Toon Hermans Huis bestáát.''

Een 45-jarige die zich met jongerenzaken gaat bemoeien, klinkt misschien raar voor buitenstaanders. Dat beseft Meisen ook. Maar als lid van de Janse Bagge Band komt hij naar eigen zeggen niet alleen veel in contact met jonge mensen, de band houdt hem ook jong van geest. ,,Die straatpraat van jongeren ken ik niet, maar ik merk wel dat ik goed met jongeren kan praten.''

Zijn contact met het Sittardse Open Huis is ontstaan door de baarmoederhalskanker die zijn vrouw Viviane twee jaar geleden heeft getroffen. De ziekte is haar in januari van dit jaar fataal geworden. ,,Mijn vrouw en ik hebben hier veel steun gekregen. Ook na haar dood kon ik hier steeds terecht.'' Meisen wilde mede daarom iets doen voor het Toon Hermans Huis. Nu is hij enthousiast om aan dit project te beginnen. ,,Ach, ik hoop dat dit voor hen een plek wordt waar ze tot rust kunnen komen. Dat ze hun tas in de hoek gooien en even onder elkaar kunnen zijn. Het zal niet altijd lachen zijn, er zullen ook wel eens tranen vloeien. Er zullen ons ook wel mensen verlaten, maar we willen er met hen wel samen het beste van maken. Ik hoop gewoon dat we een warme deken kunnen zijn voor die jongeren.''

Om de jeugd sneller de weg te laten vinden naar het Toon Hermans Huis, gaat het tweetal zorggroepen op scholen en ziekenhuizen benaderen. De bijeenkomsten zijn op woensdagavond gepland. Op dit moment bekijkt het tweetal nog of ze de bijeenkomsten tweewekelijks of maandelijks zullen houden. Indien het project succes heeft, willen volgens Meisen ook andere Toon Hermanshuizen eenzelfde initiatief opstarten. Die bestaan naast Sittard ook in Maastricht, Parkstad, Venlo, Waalwijk en Amersfoort. ,,Zij zullen dat zelfstandig doen. Maar ze kunnen altijd een beroep doen op onze expertise.''

  Jongeren praten over Kanker | Disclaimer